Dit ben ik, Henk Pieterse

Dit ben ik….Henk Pieterse

Ik ben geboren in de Jordaan te Amsterdam.
Tijdens een leuke jeugd in het hartje van Amsterdam werd het opeens duidelijk dat ik heel lang ging worden.
Mijn ouders verhuisden naar Amsterdam-West, een gezellige volksbuurt in die tijd, en we woonden met een gezin van 4 kinderen op 3 hoog .

Tijdens mijn verblijf te Amsterdam-West in de Hudsonstraat speelde ik samen met mijn broer Fred op het Balboaplein waar twee, toen nog redelijke, voetballers de scepter zwaaiden. Ruud Gullit en Frank Rijkaard speelden elke avond op het naastgelegen veldje tot de donkerte inviel. Indien er te weinig jongens waren om “hele veld” te spelen op twee doelen verjoegen ze ons om te gaan “palen” op het basketball veld.
(zie ook boek “Ruud Gullit biografie”)

De ervaringen op de basisschool als lang kind zijn niet allemaal leuk maar gelukkig heb ik wel wat vriendjes in die tijd.
Een bijna blokkeerde ervaring uit die tijd was het feit dat een aantal jongens van school mij in de gracht probeerden te gooien. Mijn grote zus Marian was echter mijn beschermdame in die tijd en nam het voor mij op. Na de basisschool vertrok ik richting HAVO, gelegen aan het Vondelpark waar het pesten op mijn 15de hoog oploopt. Ik ben dan reeds 2.05 en weeg slechts zo rond de 65 kilo…broodmager dus.

De school is prima en ook de leraren zijn tof, uitgezonderd die ene die mij beschamende namen geeft, ten overstaan van de hele klas.
Ik keer in mezelf en ben op zoek naar een doel, een bezigheid, een bescherming.

In deze moeilijke tijd geeft een gymleraar (dhr.Kuit) mij het advies om te gaan basketballen.

Met zelf getekende sterren op mijn witte gympies betreed ik in 1976 voor het eerst een basketballveld, in de Jan van Galenhal, waar de club Delta Lloyd traint.
Ik wordt voorgesteld aan de jongens en één van hen gooit mij de bal toe en roept: “vangen Henk!” (mijn eerste Ball-Contact !). Het gevoel dat ik daarbij kreeg was enorm en ik had met dit gegeven mijn veilige thuishaven gevonden, want hiervóór kreeg ik alleen scheldnamen te horen en de naam Henk klonk dus als muziek in de oren.
Ik trainde tot ik er bij neerviel, wilde de sporthal niet meer uit en zag basketball als een algehele bevrijding.

Herman Keppy, een jonge lange atletische speler, begeleidde mij naar een basketballveld op het Museum Plein. Hij leerde mij persoonlijk de fijne kneepjes van het basketball door veel één tegen één te spelen. Nu, anno 2018 is Herman nog steeds één van mijn beste kameraden al zie ik hem veel te weinig…

Er volgt een reeks van lange, non stop, basketballjaren:
In 1978 werd het juniorenteam van Delta Lloyd waar ik voor speelde, Nederlands kampioen.
In 1979 wijst international Bert Kragtwijk mij de weg naar de USA waar hij zelf sterk speelt samen met nog een Nederlander.
In 1980 begint mijn 4jaar durende Collegetijd bij Kentucky Wesleyan waarin tot 2x aan toe de Final-4 werd behaald.

In de zomer van 1983, voor het laatste collegejaar, werd ik samen met het Nederlands Nationaal team, 4de van Europa, een unieke prestatie. We eindigen achter grootmachten Spanje, Rusland en Italië.

Na het laatste college jaar beginnen Nederlandse clubteams mij aan te schrijven en ik beslis samen met mijn vader om te gaan spelen voor Nashua Den Bosch.
Van 1984 tot en met 1989 speel ik voor Den Bosch en win daar 4x het Nederlands kampioenschap.  Kom tot twee keer toe in de Final-8 van de Europacup.

In 1989 word ik persoonlijk gebeld vanuit de States door Bob Weinhouwer voor een try-out bij het NBA team de Philadelphia 76ers waar een zekere Charles Barkley speelt, als laatste speler val ik af.

In 1990 vertrek ik naar Bestmate Haarlem en win de Nederlandse beker

In 1991 wordt het contract opengebroken en vertrek ik naar Commodore DenHelder waar ik wederom Nederlands kampioen wordt en de Final-8 van Europa haal.

Vanaf 1992 speel ik nog voor een aantal Belgische en Duitse clubs met meerdere promoties en kampioenschappen.

Tussen de bedrijven door nog een korte stop in 1995 bij DenBosch (Libertel) om nogmaals deel uit te maken van het kampioensteam.

In  1987 kreeg ik het aanbod om eens bij een NBB basketballkamp te helpen op Papendal. Ik vind heel snel uit dat de kinderen goed naar mij luisteren en wilde al snel  meer van dit soort dingen doen.

De jaren erna, zelfs tijdens mijn carrière als basketballer, heb ik verscheidene banen gehad, maar de rode draad, de liefde voor de basketballsport overbrengen, bleef overeind.
Na vele jaren werd het tijd om alle ervaringen die ik had opgebouwd bij verschillende sportbedrijven eens samen te vatten in één organisatie.

Nu dan eindelijk een bedrijf dat de passie van mij onderstreept en door mij is opgericht en wordt geleid.

Met gepaste trots presenteer ik u BALL-CONTACT SPORTSERVICE, dat er alles aan doet om van elke activiteit een feest te maken en elk kind (of volwassene) laat voelen dat hij/zij erbij hoort. Het gevoel dat mij bevrijd heeft geef ik graag door…(Pass the Passion)

Ik hoop u eens te mogen begroeten

Mvg Henk Pieterse

status: alleenwonend, 5 kinderen; 3 prachtige dochters Natalie Sue, Whitney Marie en Lauren Denise en 2 mooie zoontjes Henrique Alonzo en Fabio Miguel.